Eleştiri
Bir bedenin başka bir bedenin çayırlarını ve ormanlarını keşfe çıkması belki de ancak bu kadar süslü ve/ama cesur bir biçimde anlatılabilirdi.
Ne arıyorsun?
Semiha Berksoy: Erken bir kuir hassasiyet
Kesintiye uğramış bir hafızanın tutulamayan kaydı
Serdar Acar: “Ben kendi içinde pek çok zıtlık barındıran bir insanım.”
Başak Şenova: “Bugünün Akdeniz’i, göç, sınırlar, kaynak paylaşımı ve ekolojik kırılganlıklar üzerinden son derece politik bir zemine sahip.”
Roberto Musci: “Benim müzik anlayışım, farklı gelenek türleri arasındaki birlikteliktir”
Uras Kızıl küratörlüğünde Müze Gazhane'de gerçekleşen “Toz Yıldızları Gölgede Bıraktığında” sergisini aydınlanma odağında inceledik.
Salt Beyoğlu'ndaki “90’lardan Beri Halı’dayız” sergisinin görmedikleri, ayıkladıkları ve dışarıda bıraktıkları
Emre Özakat, Kiralık Depo’daki “Dreamstime” sergisinde stok imajları soyutlayarak yeni bir hikâye anlatıyor.
Gözde İlkin’in artSümer’deki “Gelgit” sergisi ve “maddenin eylemliliği” kavramı üzerine
Bir bedenin başka bir bedenin çayırlarını ve ormanlarını keşfe çıkması belki de ancak bu kadar süslü ve/ama cesur bir biçimde anlatılabilirdi.
İki mekâna yayılmış “Olağan Zamanın Dışında” hakikat ve sanatın birer düşman olarak karşı karşıya gelmelerinin sergisi.
Bir yılı aşkın süredir mikro ya da makro ölçekli mesafelerden konuşurken Etel’in “İmkânsız Eve Dönüşü” bana tam tersi bir etkiyle mesafeler yerine yakınlıkları düşündürdü.
Olimpos Sergileri’nin ikincisi “peyzaj” temasıyla bugünün manzarasına çaresizlik kadar umutla, başka türlü hayat formları önerisiyle bakan yapıtlar bütününden oluşuyor.
Kitabın yazarına göre camp tarzın ortaya çıkmasını sağlayan temel unsur, dedikodu üzerinden şekillenen queer bir jargonun varlığı. Bu açıdan 50’ler Amerika’sıyla, günümüz Türkiye arasında...
Hem yazı dizisi hem sergi olarak Ak-sayanlar tek başına özgüne ulaşan yaratıcı enerjinin, ikili deneyim alanında nasıl dönüştüğünü görmek açısından önemliydi.
Neoliberalizmin açmazlarının, kolonyalizmin kılık değiştirmiş halinin ve heteronormatif baskının izlerini kitsch üzerinden takip etmek isteyen güncel çabayı baş etmesi zor bazı sorunlar da bekliyor.
Küratörün kendini bilerek otorite olarak konumlandırdığı bir düzlemde, sanatçıların isyancı olarak yer aldığı, iktidar ile hedef gösterilen azınlık arasındaki gerilimin mikro bir örneğini görüyoruz.
Can Küçük’ün Hav Hav Hav Hav Hav sergisi, ne göğe ne yere ait olan arafta kalmış ama özgürlüğüne de kavuşmuş nesnelerden kurulu bir dünya...
AVTO’da sergilenen Cevat Kurtuluş’un 8 mm film evrakı üzerine bir deneme.