Eleştiri
Türkiye’nin üç büyük kulübü, Beşiktaş, Fenerbahçe ve Galatasaray stat müzeleriyle kültürel etki ve ekonomik potansiyellerini ne kadar gerçekleştirebiliyor?
Ne arıyorsun?
Edirne Bienali: Zamanın, mekânın ve hafızanın üzerinde kurulan sanat köprüsü
Bildiğimiz dünyanın sonunda eleştiriye hâlen talep var mı?
Yolculuklar, Ayinler ve Bir Arşiv: Sadık Karamustafa Yazıları (1986-2019)
Salt Araştırma Romano Arşivi
YUNT’un “İmgenin Onuru” başlıklı podcast yayını başladı. İlk konuk Hale Tenger!
Mathaf: Arap Modern Sanat Müzesi’ndeki “We Refuse_d” sergisini güncel siyasi gelişmeler üzerinden inceledik.
Feshane'de gerçekleşen “Kolektifin Belleği: İBB Koleksiyonları” sergisi üzerinden kamu koleksiyonculuğunu ele aldık.
Okyanus Çağrı Çamcı'nın Depo'da gerçekleşen "Sub Rosa" sergisini Türkiye'deki queer aktivist sergiler bağlamında inceledik.
İstanbul Modern'de gerçekleşen "Semiha Berksoy: Tüm Renklerin Aryası" sergisi üzerinden sanatçının kuir bir okuması
Türkiye’nin üç büyük kulübü, Beşiktaş, Fenerbahçe ve Galatasaray stat müzeleriyle kültürel etki ve ekonomik potansiyellerini ne kadar gerçekleştirebiliyor?
İncil sahnelerini resmedenlerin çoğu kariyerlerinin zirvesindeki erkek sanatçılar olduğu için Floransa’da bir kadın tarafından resmedildiği saptanmış tek son akşam yemeği Plautilla Nelli'ye ait.
Rusya’ya gitmek için evden ayrılan Denef Huvaj'a anneannesinin verdiği, hiç harcanmadan yıllarca saklanmış "6,5 Ruble" sergiye adını veriyor.
Açık Sütun, İstiklal Caddesi’nde düzenlenen yürüyüş ve eylemlerde her zaman son durak olurken üstüne asılan bayrak, pankart ve çeşitli nesnelerle bir dilek ağacına dönüşüyor.
Bir bedenin başka bir bedenin çayırlarını ve ormanlarını keşfe çıkması belki de ancak bu kadar süslü ve/ama cesur bir biçimde anlatılabilirdi.
İki mekâna yayılmış “Olağan Zamanın Dışında” hakikat ve sanatın birer düşman olarak karşı karşıya gelmelerinin sergisi.
Bir yılı aşkın süredir mikro ya da makro ölçekli mesafelerden konuşurken Etel’in “İmkânsız Eve Dönüşü” bana tam tersi bir etkiyle mesafeler yerine yakınlıkları düşündürdü.
Olimpos Sergileri’nin ikincisi “peyzaj” temasıyla bugünün manzarasına çaresizlik kadar umutla, başka türlü hayat formları önerisiyle bakan yapıtlar bütününden oluşuyor.
Kitabın yazarına göre camp tarzın ortaya çıkmasını sağlayan temel unsur, dedikodu üzerinden şekillenen queer bir jargonun varlığı. Bu açıdan 50’ler Amerika’sıyla, günümüz Türkiye arasında...
Hem yazı dizisi hem sergi olarak Ak-sayanlar tek başına özgüne ulaşan yaratıcı enerjinin, ikili deneyim alanında nasıl dönüştüğünü görmek açısından önemliydi.